Kinderzeer

Dit is een oppervlakkige infectie van de huid veroorzaakt door bacteriën. De huid kan van te voren heel zijn of kapot gekrabd door eczeem of een muggenbult. De infectie zit meestal in het gezicht rond de neus of mond, maar kan zich ook op andere plaatsen voordoen. De aandoening begint met een blaasje, dat open barst en waarop een honinggele korst ontstaat. De plekken breiden zich uit, zodat het lijkt alsof het kind een baard van krenten heeft.

Dit is een oppervlakkige infectie van de huid veroorzaakt door bacteriën. De huid kan van te voren heel zijn of kapot gekrabd door eczeem of een muggenbult. De infectie zit meestal in het gezicht rond de neus of mond, maar kan zich ook op andere plaatsen voordoen. De aandoening begint met een blaasje, dat open barst en waarop een honinggele korst ontstaat. De plekken breiden zich uit, zodat het lijkt alsof het kind een baard van krenten heeft. Dit is een oppervlakkige infectie van de huid veroorzaakt door bacteriën. De huid kan van te voren heel zijn of kapot gekrabd door eczeem of een muggenbult. De infectie zit meestal in het gezicht rond de neus of mond, maar kan zich ook op andere plaatsen voordoen. De aandoening begint met een blaasje, dat open barst en waarop een honinggele korst ontstaat. De plekken breiden zich uit, zodat het lijkt alsof het kind een baard van krenten heeft.

Het vocht uit de blaasjes is zeer besmettelijk totdat de blaasjes zijn ingedroogd. Besmetting vindt plaats via geïnfecteerde handen of het kind kan zichzelf herinfecteren door aan de plekken te krabben. Vooral kinderen zijn gevoelig voor deze infectie omdat hun weerstand nog niet zo goed is als die van een volwassene. Een slechte hygiëne kan ook een rol spelen.

Voorkom besmetting van andere kinderen door:

*	het kind via de ouders naar de huisarts te sturen voor behandeling en thuis te laten houden totdat alle plekken zijn ingedroogd
*	alles waar het kind mee in contact is geweest goed schoon te maken
*	het kind niet aan de plekken te laten krabben
*	na huidcontact de handen goed te wassen

Hoofdluis

Algemeen

Hoofdluis komt in Nederland nog steeds voor. Waarschijnlijk ook zo nu en dan op uw school. Iedereen kan hoofdluis krijgen, dat is geen schande. Er rust nog (of weer) een enorm taboe op hoofdluis. Men schrijft en praat hierover liefst zo min mogelijk. Het gevolg is dat veel mensen zich erg schamen om hoofdluis te hebben. Hoe minder mensen over luizen durven te praten, hoe meer het taboe in stand gehouden of versterkt wordt. En: hoe minder kennis over de behandeling. Kinderen met hoofdluis worden vaak ten onrechte beticht van een slechte persoonlijke verzorging.

Kinderen vormen een hoofdluis-gevoelige groep. Ze komen al spelend bij elkaar in de buurt en steken vaak letterlijk de koppen bij elkaar. Thuis, op school en tijdens sport en spel krijgt de hoofdluis de meeste kans om over te lopen. Veel ouders gaan ervan uit dat 'hun' kind niet besmet kan zijn. Als dit onverhoopt toch het geval is, durven zij het niemand te vertellen en zijn gauw (ten onrechte) geneigd de 'schuld' bij een ander te zoeken. De kinderen zelf kunnen er vaak weinig aan doen dat ze besmet worden. Maar ze zijn wel degenen die op hun beurt voor overdracht zorgen. Ook worden zij er vaak ten onrechte mee geplaagd.

Wat te doen bij hoofdluis?

Mensen die veel met kinderen te maken hebben zijn belangrijk voor een effectieve hoofdluisbestrijding. Ouders, school en de afdeling Jeugdgezondheidszorg van de GGD hebben op dit terrein ieder hun eigen verantwoordelijkheden en mogelijkheden.

Ouders

Ouders dienen hun kinderen regelmatig te controleren op hoofdluis (met een stofkam), met name boven op het hoofd, achter de oren en in de nek. Bij constatering van hoofdluis dienen zij het kind en eventueel andere 'besmette' gezinsleden te behandelen. Hoofdluis is goed te behandelen. Er zijn verschillende middelen op de markt: Loxazol, Crinopex, Para-speciaal, Noury en Prioderm. De voorkeur gaat uit naar de lotions van Noury en Prioderm. Omdat de kinderen op school met veel andere kinderen spelen, is het de bedoeling dat ouders aan de school doorgeven dat hun kind hoofdluis heeft.

Praktische tips voor ouders

Om hoofdluis succesvol te bestrijden is het belangrijk dat ouders de volgende handelingen doen:

*	zijn de huisgenoten gecontroleerd?
*	is het haar behandeld met een lotion?
*	wordt het haar dagelijks met de stofkam gekamd?
*	is de behandeling herhaald?
*	gebruikt ieder zijn eigen kam?
*	zijn kammen en borstels goed gereinigd met de lotion?
*	zijn knuffels, dekbedden, beddegoed, kleding en jassen gewassen op 60 graden,
*	of (indien wassen niet mogelijk is) minimaal 2 dagen in een afgesloten plastic zak bewaard?
*	is de hoofdluis gemeld aan andere mensen met wie uw kind omgaat?

Als de school de hoofdluismelding van de ouder binnen krijgt, moet de school dit onmiddellijk doorgeven aan de GGD (eerste melding). De school informeert zelf de ouders van de kinderen uit de desbetreffende groep, middels een standaardbrief van de GGD (scheurblok), dat er op school hoofdluis is geconstateerd. Ook aan de ouders van de kinderen uit de groep van broertjes of zusjes (indien deze ook hoofdluis hebben) worden brieven uitgedeeld. Deze standaardbrieven kunnen scholen gratis krijgen bij de GGD. In de brief wordt gevraagd aan de ouders of zij hun kinderen willen controleren op hoofdluis en zonodig behandelen. Voor school is het belangrijk om bij de constatering van hoofdluis dit onmiddellijk aan de GGD door te geven. Indien binnen 14 dagen een tweede melding komt, dan moet de school dit weer doorgeven aan de GGD (tweede melding). De sociaal-verpleegkundige komt dan zo spoedig mogelijk (binnen twee dagen) voor de hoofdluis-controle naar school. De sociaal-verpleegkundige komt dus pas bij de tweede melding op school; de voorwaarde is dat de school een eerste melding bij de GGD heeft gedaan en dat de standaardbrieven zijn uitgedeeld.

Praktische tips voor school.

*	verkleedkleren niet gebruiken in de groep totdat ze hoofdluisvrij zijn,
*	verkleedkleren wassen op 60 graden, of minimaal 2 dagen bewaren in een afgesloten plastic zak,
*	jassen in de gang om en om aan de kapstokhaakjes hangen.

Voor vragen over hoofdluis kunt u altijd terecht bij de sociaal-verpleegkundige van de afdeling Jeugdgezondheidszorg van de GGD. Indien u met de groep over hoofdluis wilt praten, kunt u lesmateriaal over hoofdluis bij de verpleegkundige aanvragen.

In de folder "HOOFDLUIS" van de GGD staat beknopt weergegeven wat het is en wat eraan gedaan kan worden.

Uitgebreide informatie over hoofdluis vindt u op de landelijke pagina

http://www.luistelijf.nl/

Waterpokken

*	in het begin lichte koorts, hoesten, hoofdpijn
*	na een paar dagen verschijnen kleine rode buitjes, waarop na 6 tot 12 uur blaasjes ontstaan, die erg kunnen jeuken
*	de blaasjes gaan open of drogen in; er ontstaan korstjes, die na enige tijd afvallen
*	waterpokken zie je vooral op de romp, gezicht, tussen de haren en in de mond De complicaties zijn : infectie van de huid door het krabben (littekenvorming), longontsteking, hersenvliesontsteking (gelukkig zeldzaam).

Waterpokken is al besmettelijk een dag voor het opkomen van de blaasjes tot alle blaasjes zijn ingedroogd. De kans dat andere kinderen zijn besmet, voordat je ziet dat een kind de waterpokken heeft, is dus al zeer groot. Het virus verspreidt zich via kleine, in de lucht zwevende vochtdruppeltjes afkomstig uit de neus-keelholte van het zieke kind (aanhoesten) en het vocht uit de blaasjes van de zieke.

*	een ziek kind hoort thuis
*	als het kind niet ziek is, kan het gewoon komen (andere kinderen zijn waarschijnlijk al besmet of immuun)
*	voorkom krabben houdt de nagels kort, gebruik baby-mentholpoeder tegen de jeuk
*	ouders informeren over de ziekte, zodat zij voorbereid zijn
*	melden aan GGD, afdeling Infectieziektebestrijding, tel. 050-3674000.

Gordelroos wordt door hetzelfde virus veroorzaakt als waterpokken. De blaasjes beperken zich tot een band op één lichaamshelft, één lichaamsdeel of het gezicht. Een enkele keer kan besmetting met waterpokken ontstaan via huidblaasjes van een gordelroospatiënt. Gordelroos komt op jeugdige leeftijd zelden voor.

Roodvonk

Roodvonk is een infectieziekte veroorzaakt door een bacterie, afkomstig uit de neus-keelholte of de huid. De incubatietijd is 2 tot 7 dagen. Men wordt niet immuun. De ziekte duurt 10 tot 14 dagen. De ziekte is goed te behandelen met antibiotica. De verschijnselen zijn:

Roodvonk is een infectieziekte veroorzaakt door een bacterie, afkomstig uit de neus-keelholte of de huid. De incubatietijd is 2 tot 7 dagen. Men wordt niet immuun. De ziekte duurt 10 tot 14 dagen. De ziekte is goed te behandelen met antibiotica. De verschijnselen zijn:

*	hoge koorts
*	keelpijn
*	hoofdpijn
*	braken
*	na 24 uur ontstaan kleine dieprode vlekjes beginnend in de liezen en zich verspreidend over het hele lichaam, behalve rond de neus en mond
*	de tong is eerst geheel beslagen, later geheel rood met puntjes (frambozentong)
*	na een paar dagen verbleekt de huiduitslag en begint de huid te vervellen, vooral aan de handen en voeten. Dankzij de behandeling met penicilline komen complicaties minder voor, zoals een nieraandoening of gewrichtsaandoening (acuut reuma).

De ziekte is besmettelijk tot de vervellingen voorbij zijn. De bacterie zit in de keel en kan door aanhoesten overgebracht worden op andere kinderen. Ook via handen en kleding van contactpersonen kan de ziekte worden overgebracht.

Wat kun je als leerkracht doen

*	ouders bellen om het kind op te halen
*	het kind kan weer komen 2 dagen na het begin van een penicillinebehandeling; bij geen behandeling mag het pas komen als de vervellingen achter de rug zijn
*	als de diagnose gesteld is, overige ouders informeren en melden aan de GGD, afdeling Infectieziektebestrijding, tel. 050-3674000.

Duimzuigen

Geschreven door W. Groen

Het zuigen op duim of vingers of het nagelbijten kan vervelende gevolgen hebben. Het is een aangeleerde gewoonte, die ook kan worden afgeleerd, maar dat gaat niet altijd even gemakkelijk. Het kost inspanning en moeite en je zult het zelf moeten willen. Dus: als je zelf niet echt van die gewoonte af wilt, of als je geen zin hebt om je daar voor in te spannen, dan lukt het nooit.

Dan kan men pleisters plakken, vieze zalf op je vingers smeren of je een prachtige fiets beloven. Men kan zelfs straffen als het niet lukt. Probeer wel iets meer eigentijdse straffen te verzinnen dan de straf die hiernaast, op een illustratie uit 1874, wordt getoond. Het lukt echter nooit als je er niet helemaal achter staat.

De vraag is waarom zou je er zo nodig af moeten?

Sommige mensen vinden het maar een dom gezicht wanneer je met je duim in je mond zit of als je mond vaak open staat. Als je voor de spiegel staat, let dan eens op je tanden, die kunnen door het duimen ver naar voren komen of een fietsenrek vormen. Bovendien wordt het dan moeilijk om de s of z goed uit te spreken. Slissen of lispelen heet dat.

Je moet dan bij de orthodontist en de logopedist onder behandeling om tanden en spraak of verkeerde slikgewoonte te corrigeren. Dat kost tijd en veel geld en het had voorkomen kunnen worden. Redenen genoeg om van dat duimen (enz.) af te willen. En de meeste kinderen, zeker de grotere, willen dat ook graag.

Maar wat moet je doen om er werkelijk vanaf te komen?

In de eerste plaats kan je er met je vader en moeder over praten. Zij willen je zeker helpen en het mooiste zou zijn als ze je een cadeautje gaven als je er helemaal af zou komen. Dan heb je in dat geval een extra reden om je best te doen. Ook je juffrouw of meester kan je een flinke duw in de goede richting geven. Je kan dan een afspraak maken dat zij je waarschuwen elke keer als je duimt. Dat kan ook zonder woorden. De kinderen van je groep zijn vaak goede helpers en als je ook met hen een afspraak maakt om je te wijzen op je duimen, dan worden plagers helpers. De logopedist die op de school komt kan je begeleiden en je ouders en de leerkracht van goede tips voorzien zodat je het duimen af gaat leren. Als je dat niet van plan bent of nog niet kunt, dan kan de logopedist je toch blijven helpen tot het moment waarop je er aan toe bent om te stoppen

Wil je één aardige tip weten? Daar komt ie:

Omdat het zuigen heel vaak gebeurt zonder dat je er zelf erg in hebt, moet je er steeds aan herinnerd worden dat je niet moet zuigen. Maak duimverbodsbordjes (zoals bijvoorbeeld hiernaast) en hang die overal op. Maak er een sticker van en plak die in je schrift of op je tafel. Het helpt echt!

W.Groen, logopedist